คำสอนของแม่

มานั่งเหม่อหมองใจยามไกลบ้าน อยากซมซานด้านหน้าไปหาแม่
ก็เกรงท่านเสียใจไม่ยอมแล จึงได้แต่นั่งทอดถอนอย่างอ่อนใจ
ฉันยังจำได้ดีที่แม่ว่า หมั่นศึกษาอนาคตจะสดใส
ถึงลำบากยากนักสักเพียงใด เจ้าอย่าได้พ่ายแพ้แก่ชีวี
ฉันรับคำแน่นหนักดัวยรักแม่ ยากเข็นแท้แค่ไหนฉันไม่หนี
จะมานะพยายามทำความดี ให้สมที่แม่พร่ำสอนสั่งก่อนมา
โน้นนกน้อยโผผินบินหาเหยื่อ คงหาเผื่อลูกน้อยที่คอยท่า
สมกับที่ลูกเฝ้าขานว่ามารดา เทิดบูชาท่านยิ่งกว่าสิ่งใด
เตือนสำนึกสามัญชนคนอย่างฉัน ว่าแม่นั้นมีบุญหนุนมาให้
ลูกได้ดีมีสุขแม่สุขใจ จะหาใครเหมือนแม่นี้ไม่มีเลย
เหตุไฉนใจฉันจึงผันเปลี่ยน หมดความเพียรพยายามทำเมินเฉย
หากแม่ทราบคงเสียใจไม่เสบย โธ่ใจเอ๋ยใยจึงเจ้าถึงเลว