"ขอบคุณวันเวลาที่นำพารักมาให้...แด่คนที่ไม่มีหัวใจ"

ขอบคุณวันเวลา..ที่นำพามิตรภาพและความรักมาให้..และทำให้ฉันรู้สึกถึงคุณค่าใด..ที่อยู่ในโลกนี้ได้ด้วยเธอ..
ฉันไม่รุ้หรอกนะในการพบกันของเรา..เปลี่ยนชีวิตฉันและเธอไปมากแค่ไหน..ฉันก็คือฉัน..ที่อาจเหมือนคนทั่ว-ทั่วไป..ที่อยู่ใน..ความเห็นแก่ตัว...ฉันอาจผิดต่อเธอ..ที่ต้องเจอคนอย่างฉัน..ที่ทิ้งคุณค่าของคำว่า..เรามีกัน..ที่ฉันทำนั้นมันไม่ใช่เลย
...ฉันรู้ดี...ไม่มีใครหวงห้ามความรู้สึกในใจใคร...ที่มีให้ใครอีกคนได้ ไม่มีสิทธิ์ทวงถามหรือห้ามปราม...เพราะเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกวัน... ความรู้สึกนั้นคงจะลบเลือนไปกับวันเวลา
ทุกวันนี้ฉันก็ยังคงเป็นฉันที่จมอยู่กับตัวเอง...ชาชิน..เฉยเมย.. บางครั้งที่ความอ้างว้างในใจมีความอ่อนไหวว่างเปล่า...ต้องการบ้างคนเข้าใจ
บางครั้งที่ความอ่อนไหวฉุดดึงให้ดิ่งลงลึก...ไกล
เกินกว่าจะย้อนกลับ...นานจนกว่าจะนับ
กลัวว่าจะเป็นเหมือนเก่า ..จึงขลาดกลัวในความรัก...และไม่เคยอาทรการมาถึงของใครสักคน..
และที่สำคัญฉันอยากรักษาเธอไว้...ไม่อยากเห็นความแตกหักใด-ใด
เกิดแก่หัวใจเรา...เกิดแก่หัวใจใคร...ไม่อยากเห็นจริง-จริง
เราเติบโตมาคนละแบบ...บนถนนชีวิตหลากสาย..หลายท่วงทำนอง
เรามีความฝันกันคนละมุม...กับวังวนคนละทาง...ความอ้างว้างคนละจุด..และสะดุดกับอารมณ์คนละเรื่อง
ดังนั้น...สิ่งที่เรามองเห็นเลยต่างกัน...ฉันอาจเป็นความพลั้งเผลอที่ผ่านมา
เป็นความรู้สึกส่วนเกินของเธอ...ที่อยู่ในความห่วงหาที่ซ่อนเร้น
เธอต้องพบคนที่ผ่านมาอีกมาก...ถ้าเธอเลือกให้กับผู้รับที่เข้าใจ
จุดจบความพอดีย่อมมีขึ้นได้...และวันนั้นเธอคงพบรักที่..แท้จริง
ฉันรู้ว่า...ความสุขไม่ใช่เกิดจากการเป็นผู้รับ..แต่สุขสำหรับการเป็นผู้ให้มากกว่า
แต่ถ้าเธอเลือกให้ฉัน...เธออาจบาดเจ็บจนเหน็บชา..กับบาดแผลในแววตาของคนชาเฉย
เธออาจไม่พบความสุขเลย...และฉันคงป็นฉันที่ชาเฉยอยู่อย่างนี้
ตราบที่แววตาคู่นี้จะปิดตาย...และลมหายใจหมดหวังดับ
...........................ลับลง.......................................